»

Het verhaal van

* Raul dos Santos

'Je loopt maar door, en maar door en maar door. Je bent op zoek naar de grens van wat mogelijk is. Maar uiteindelijk, als niemand je stopt, raak je de weg kwijt. Dan verdwaal je op straat en kom je terecht in de goot. Dat is allesbehalve een pretje. Voor niemand. Geen mens die ik dat toewens. Je moet het niet romantiseren. Dakloos ben je niet voor de lol. '


* Voor Willem Donselaar is Omnizorg een tijdelijke, veilige haven gebleken. Nu kijkt hij weer met een goed gevoel vooruit.

Ruim 14 maanden zwierf hij door de straten van Amsterdam; de parken van de hoofdstad hebben voor hem geen geheimen. De nachten bracht hij op straat of in de opvang door. “Een christelijke opvang heeft me uiteindelijk op de trein naar Apeldoorn gezet waar ik bij Omnizorg terecht kon.” Voor Willen geen onbekend adres, want hij woonde jaren in Apeldoorn.

Ondertussen is Willem niet meer woonachtig in Omnizorg. “Als je werkt en wat regelmatiger leeft, is het soms onrustig. Ik heb nu een zolderkamer gehuurd van een oud-collega.”

Ook in zijn sociale leven noemt hij zich ‘gezegend’. “De band met mijn ouders is goed en ik heb veel goede vrienden om me heen. Ik kom nog heel af en toe bij Omnizorg voor een gesprekje.” Willem heeft afgerekend met een aantal pijnpunten uit zijn verleden en zit goed in zijn vel. Alleen met het vinden van werk wil het nog niet zo lukken. “Het is lastig. Ik heb gewerkt als dieetkok en heb een diploma voor brood- en banketbakker. Mijn leeftijd en geschiedenis helpen echter niet mee.” Maar Willem blijft positief. “Ik heb mijn leven op orde. Dat is fijn.”

Willem zegt veel te danken te hebben aan Omnizorg. “Als je initiatief toont en laat zien dat je wat wilt, steunen ze je echt bij Omnizorg. Het heeft mij zeker geholpen.”